Kongkretong Kagubatan

Dito ako nagkamalay sa pag-aaral ng Edukasyon at sa halos tatlong taong ginugugol ko ang aking mga meyjor na kurso, ito ang napagtanto ko sa Kongkretong Kagubatan...

Ang kultura sa loob ng kongkretong kagubatan ay kakikitaan nang mas lalong kaibhan at mararamdaman mo ang tinatawag na pag-iisa o isolation. Hindi ito ang tipikal na masasabi kong akademya. Ito ay isa lamang lugar na napakataas at hatid nito na makita ang lahat ng kalakaran ng buhay -- sunog, pangamba, karangyaan, kariwasaan, kalayuan sa buhay rural, at pagpapalapit pa sa buhay urban.

Maaaninag mo na parang mga dandruff sa ulo ang pagpatak ng ulan sa ikalabimpitong palapag nito. Ang cold virus naman ay madaling maipapasa dahil nga sa kasikipan ng mundo nitong kongkretong kagubatan -- air borne ika nga. Ang mga halaman ay hindi heliotrophic, at malamang madaling mamatay sapagkat repleksyon lamang ng totoong araw ang pinagmumulan ng init at liwanag ang mga halaman. Nagdudulot pa ito ng kamatayan dulot ng pagkawala ng chlorophyll at proseso ng photosynthesis.

Higit sa lahat, sa Kongkretong Kagubatan ako nagkaroon ng paglasap sa kultura ng institusyon/pamayanang aking kinabibilangan. Nasasanay na akong maging kupal, maging matapobre kung minsan, at pahapyaw na nagiging reklamador sa labas ng kagubatang ito dahil iba nga at minsa'y napakalamig ng klima sa kongkretong kagubatan.

May isang taon pa ako... Sana'y makaalis na ako sa kongkretong kagubatan na ito!