Ang pagkapilipit ng boses na sadyang pinipilit ni Juan dela Cruz sa hirap ng buhay ay sadyang ironiko sapagkat may mga boses na dumaraing pero hindi naman kakikitaan ng katotohanan. Alinsabay pa nito ang mga presyo ng langis at bilihin na animo'y seesaw na hindi mo malaman na mistulang naglalaru-laruan tayo sa sarili nating pamayanan.
Parte na ng ating kamalayan, alam naman nating parati tayong naiipit, nagigipit, at namimilipit tulad ng mga kalamnan natin at bulsang sumasakit. Sa bayan pa rin ni Juan nakikita kung papaano nagiging ipit pa rin itong ibong pipit.
Ironiko ko pa ring nakikita ang karamihan sa mga katoto ni Juan dela Cruz na makita sila sa loob ng Starbucks at umiinom ng kapeng hindi naman yata barako. Kabalintulaan pa rin na bagama't mahal na ang halos lahat ay bulto-bulto pa rin ang stock ng mga tsokolateng banyaga na makikita sa mga pamilihan at binibili at tinatangkilik pa rin ng ating mga kababayan.
Sa tingin mo, totoo pa kaya na sadyang paus-pausan lamang si Juan para lamang sabihin na nasasadlak at nadarapa na tayo sa kahirapan?
Ito'y isa lamang pilit na pag-iipit, mga balikat na ikinikibit lamang...
Sunday, July 20, 2008
Subscribe to:
Post Comments (Atom)
No comments:
Post a Comment