Gusto ko ng katahinmikan.
Isang buwan o mahigit, malalaman ko na kung makakapasok ako sa dormitoryong ito.

Baka sakali, makatipid nang kaunti, may makausap nang hindi ako madalas napapagalitan o napagbubuntunan ng sama ng loob.

Kahit papaano, makalugar naman nang matiwasay.

Masarap namang mag-aral sa Unibersidad.

Malaya.

Hindi ako nililimitahan.

Masaya.

May ate, kaklase, mga kaibigan at mga propesor akong mababalingan.

Sana. Sana.
*fingers crossed*

Hilong talilo

Hindi pa ako tapos sa mga tinitipa kong pira-pirasong retaso na mga ideya.
Nagbabasa-basa pasumandali sa Facebook, basa ng articles mula sa IRA.

...

Sabi nila, kailangan ng 'fallow' time.
Hindi tumutubo ang isang lupa kapag patuloy mo itong ginagamit sa pagbubungkal at pagtatanim ng maaaring kainin.

Parang tao rin 'yan. Kailangan rin niya ng fallow time.
Paano nga ba siya uusbong bilang isang taong may kaganapan kung hindi mo siya hahayaang lumago? Magpahinga sandali?
Hintayin muli ang kaLIKASan niya upang maging kapaki-pakinabang?

Hintayin nating umusbong siyang parang isang apoy na may kakayahang magningas muli.
Hayaan nating siyang tuparin ang kanyang pagbabanyuhay sa buhay.
Hindi iyon para sa kanya.
Kung hindi para sa ating mga nilalang na kinakailangan ang kakayahan ng bawat isa.

...

Bigyan ninyo siya ng fallow time.