Pagwawari sa Luntiang Ilaw sa Peysbuk

Hindi ako madalas nag oonline sa chat sa Facebook, ngunit dahil nakaturn on sa mobile, may mga mensahe akong natanggap mula sa aking mga kaibigan noong hayskul.

Marami akong napagtanto sa mga maiiksing usapin namin.

Matagal na palang hindi ako nagkakaroon ng komunikasyon sa aking mga kaibigan-- sa mga kaibigan sa trabaho, sa Unibersidad at iba pa-- oo, ngunit hindi sa aking nakagisnan.

Pinipili kong lasapin ang mga araw na wala akong pasok sa pagtulog, panonood at pagkain at pagbabasa-- mga bagay na hindi karaniwan kapag may pasok. Pampawala ng magdamagang puyat at pagkahapo sa loob ng isang semestre bilang estudyante at guro.

Naramdaman ko ang pakiramdam ng mawalay sa mga kinagisnang mga kabigan, mga katoto noon sa bawat pag-uwi ng disoras ng gabi dahil sumasali kami palagi sa mga paligsahan, sa mga pamamasyal sa mga mall at pagkanta pa nga ng bidyoke sa Masagana na katai lang ng eskwelahan namin (na ngayon ay Savemore) na, at mga matagalang pagtigil sa Journalism Room para magsumite ng mga artikulo.

Akala ko, akala ko, ang makipagsabayan sa agos ng buhay ang paraan para mabuhay, lumaya, gumasta ng kinita kapag nalulumbay na, uminom at magpakalango, manirahan sa isang dormitoryo, at kung anu-ano pa. Pansamantalang kaligayahan ang nararamdaman kapag ganoon.

Sa mga kaibigang nakahuntahan ko sa Facebook, masaya ako para sa inyo gayunpaman ang galak ninyo sa aking kinalalagyan ngayon.

Nakalimutan ko kayong pasalamatan sa mga pagkakataong nakakausad na ako at nakakamit ko ang mga pangarap ko sa buhay. Napagtanto ko na kung hindi dahil sa lakas ng loob at positibong pananaw na ibinigay ninyo sa akin nung hayskul, hindi ako mamumukadkad bilang isang tao.

Hindi masyadong makulay ang naging hayskul ko noon, pero hinding hinding hindi ko malilimutan na nagkaroon ng yugto sa aking buhay na nariyan kayo. At ang tagal tagal tagal na nating hindi nagkikita.

Naisip ko, hindi ba't masarap balik-balikan ang nakaraang nagpatingkad sa buhay natin noong hayskul?
Hindi ba't masarap gunitain ang mga tawanan na hindi dulot ng sahod na kinikita natin kung hindi ang sayang dulot ng kamusmusan at paghanda sa hamon ng totoong buhay?

Masaya ako sa kinalalagyan natin ngayon-- tama si Roselyn, hindi nga pangarap ang kanyang hinabol pero masaya siya sa trabaho at buhay, samantalang ako, hinabol ko nang hinabol ang pinakaaasam-asam. Masaya rin naman ako kahit mahirap. Tama si Roselyn na may isang yugto na ang mas mahalaga ay makita ang kariktan ng buhay kaysa ang magpakasasa lamang sa kung ano ang dapat gawin sa buhay.

Kay Ate Iam na nagpadala rin ng mensahe bago kay Roselyn ngayon, ito ang naging mga mensahe ko sa kanya, mga pagtugon sa maiksi naming pag-uusap:

"Lahat naman tayo. Iba iba lang ng direksyon. Ikaw din, Ate Iam..Happy rin ako sa inyo kahit na nagfocus na ko sa stuff..."

Bigla siyang tumugon:
"Pag talaga mabait, binibless..."

Tugon ko,
"No. If it weren't for you guys, wala ako dito. Kayo yung tumulong sa akin noong hs. You guys are good friends."

Ngunit, ito talaga ang naging mensahe ko sa kanya,
"Blessing sa inyo ang mga anak ninyo. Someday, after polishing my career, family naman and with kids. Sana pag ngkita tayo, makita ko ang kids ninyo at makita ko na masaya kayo with them.

More than fulfilling a dream is one woman who knows how to raise her children.
Alagaan mong mabuti si baby at ikaw. I know priority mo si baby at hubby. Hehe! Hope na maging mabuting bata si baby kasi yan ang fulfillment of your dreams.

Siya ang star ng buhay mo ngayon. Siya ang bundle of joy ngayon. :)"

May kurot sa puso ko ngayon. Bigla kong naalala kung saan ako nagmula.

Hindi lamang ito hahantong sa usapan sa Facebook.

Magkikita rin kami.