Daloy at Banyuhay

A Small Discovery

 (James Emanuel)

Father,

Where do giants go to cry?

 

To the hills

Behind the thunder?

Or to the waterfall?

I wonder.

 

(Giants cry.

I know they do.

Do they wait

Till nighttime too?)

Kapag gabi ako umiiyak. Hindi naman ako katangkaran para masabi kong giant ako, pero ang tingin ko sa sarili ko ay giant. Kung sasagutin ko ang tanong niya (pero hindi naman ako isang tatay), sasabihin kong kapag tulog na ang lahat, saka ako umiiyak. Umiiyak ako sa wakas ay natapos ang pagkahapon at sa lungkot... 

Kung ang gusto kong laptop ay makukuha na sa Lunes, gusto ko pa rin ng isang bagay na hindi materyal. Wala pa rin. Gabi-gabi, tulad ng sa ngayon, umiiyak ako. Gusto ko lang mailabas ang mga naipon na naramdaman ko at sa labis na panghihinayang.
Niyakap ko muli ang aking ina, pero galit siya uli. Bakit raw ang kulit ko kapag nakahiga na siya? Wala naman akong sinasabi. Kahit wala akong sabihin, gusto ko lang na maipadama sa kanya kung gaano ko siya kailangan sa puntong ito. Hindi ko mahagilap na baka isang araw tanungin niya lang kung okay ba ako. Wala pa talagang harapang nakausap ko at masabi kong gusto kong tumigil, maliban sa isang kaibigan ko via text at chat. Nakakamiss yung may kasama ka, aakapin ka, sasabihin na okay ka lang, at magsasabi ng korni joke tas tatawa ka. Masarap sa pakiramdam na ganun uli, masaya ang buhay mo kahit hindi maayos minsan ang trabaho o pag-aaral, alam mo sa sarili mo na may karamay ka-- isang text o tawag lang tas pupuntahan ka niya at patatahanin kapag umiiyak.

Yun lang ang dahilan kung bakit ako napadaan. Ang tahimik kasi, at ang saraop paagusin ng luha habang walang nakakakita. 

Pero malay ko, balang araw, mayroong magsasabi na okay lang yan tsaka ako yayakapin para pumanatag na loob ko.