Pagtahak...

Hindi madaling sabihin sa magulang na gusto mong makakamit ng mga bagong responsibilidad, mga bagong pagkatuto, atbp. Malaking gampanin sa mga magulang, lalo na sa mga ina, ang pakaingatan ang kanilang mga anak, kaya kung gayon na lamang ang pagkabagabag ng aking ina sa ideya na magdodorm ako.

Ako? Magdodorm?

Ows? As if naman alam mo ang mga gawaing bahay at matutong mabuhay gamit ang iyong mga sariling paa.

-sabi sa akin ng sarili ko.

Hindi ito tungkol sa tunggalian ng aking sarili laban sa sarili nito. Tunggalian ito ng pag-alpas sa nakaugaliang sistema ng aking sarili, ng sistema ng close family ties, at maging tunggalian ito sa aking sarili na hayaan muna ang anumang nakabibigat sa sariling sistema.

Hindi ko sinasabing itatakwil ko ang aking responsibilidad bilang anak at kung anu-ano pa. Kalayaan itong maituturing sa akin-- na matuto dahil ito ako bilang tao na dapat punan ang kakulangan. Hindi ko masabi kung ano nga talaga ang kulang, ngunit ito ang aking tanging paraan para halughugin ang sarili-- na hindi nababatay sa aking responsibilidad maging sino man ako sa puder na kinabibilangan ko. May maituturing na 'ako'-- at hindi iyon dapat sumasaklaw lamang sa apat na sulok ng aspekto ng buhay ko. Marahil, ito na ang tamang panahon para kilalanin ang aking sarili, manahimik, magnilay, at tunay na mapagtanto ang mga naisin ko sa buhay.

Tumatanda tayo. Hindi paurong. Pasulong. Kung hahayaan natin ang mga bagay na makontrol, walang mangyayari. Ito yung panahon na ang pagkakakilanlan ko sa aking sarili ay isang taong palaging hinahamon ang sarili upang may mapatunayan sa magulang. Hindi ganoon. Ang pagnanais ng matibay na pagkakakilanlan ay makikita lamang sa huwad na pagtanggap ng hindi nasasangkaang aydentidad bilang ako.

Ilang araw na rin ang lumipas at ito yung punto na matutulog ako sa isang lugar na hindi ko kailanman kinatirikan, isang lugar na hindi ko kilala ang kasama ko (ngayon pa lang, pero sa susunod, siyempre, oo naman). Dito ko masusubukan ang sarili ko kung gaano kahaba ang aking pisi, kung ako nga ba talaga itong nakikisalamuha at kung sakto ba talagang ganito ako, at kung saan ba talaga ang aking limitasyon upang maiwasan ang masyadong delimitasyon.

Dito ko matutunghayan ang aking takot-- hindi dahil alam ko na ang mga mangyayari sa akin at masyado nang predictive katulad ng mga palabas, kung hindi, ang takot na hindi pa natatamaan ng aking pagkatao. Ang mga takot at pangambang hindi ko kayanin ang pagtahak na ito.

Pero bilang isang taong mapanghamon ng aking sarili, kakayanin ko ito. Nakikita ko ang kariktan at mabuting intensyon ng paggalaw na ito. Hindi man maiwasan ang mahirapan sa pag-usad, ngunit, alam kong para ito sa ikabubuti naming lahat.

Nawa. Nawa.