Nakaisang taon rin! (Isang pagbabalik-tanaw)

Ipinangako ko sa aking sarili na magkakaroon ako ng oras upang namnamin ang isang buong taon sa Unibersidad at ilahad rito kahit kaunti ang pagkamangha ko rito, kabilang na ang makadaupang-palad ang ilan sa mga tao at maging propesor na tunay nga namang may nakabubusog ng utak at may mga bagay na nakakapagpakurot sa puso.

Kung maGoogle man niya ang kanyang pangalan o hindi at lumabas itong blog mula sa mga resulta  ay mabigyan niya ng kahit kaunting oras na mabasa at malaman na ipinahahayag ko kung gaano kaganda ang buhay kapag may mga taong kumakaakibat sa ating mga dalumat.
---

PPP.
Alyas niya iyan.
Alliteration kung baga.
Siguro kahit paulit-ulit-ulit mo siyang kunin ay ayos lang.

May mga punto sa ating buhay na napakahirap hagilapin kung saan ka kukuha ng isang representasyon ng pag-asa.
Malabo.
Minsan, tinatanggihan ka ng mga pagkakataon.
Humahantong sa paglalakad palibot hanggang sa mapagod.
Hilong-talilo na minsan, pero sige lang.

Sa isang yugto ng buhay natin, isang pinakamahalagang regalo na ng Poong Maykapal ang mabigyan tayo ng mga taong nariyan lang at nangungumusta. May pagpapahalaga sa tao at sa bayan. Mapagkalinga at may katwiran.
Ganyan ko siya inilalarawan. Kung alam man niya o hindi, kung naihahayag ko man ng direkta sa kanya o hindi, nais kong ipabatid rito kung gaano ako nag-umpisang gumapang at tumayo muli sa matinding pagkadarapa.
Ang tatlong taong ibinuno ko upang patatagin ang aking kaloobang kumuha ng Master's ay hindi isang biro-- nag-umpisa muli akong humanap ng pag-asang hindi muna ako muling makararanas ng matinding dalumat sa emosyonal na aspekto.
Aminado akong ang pagpunta ko sa Unibersidad ang isa sa aking kapamaraanan upang makausad, mas madiskubre ko ang aking sarili at mapatunayan kong kaya kong bumangon.

...at ang umpisa ng daloy ng pagbabago ay nangyari sa unang taon ko sa Unibersidad ng Pilipinas-Diliman.

AT dahil yun kay PPP.


Pagbabasa

Hindi ko makalimutan ang sinabi niya noong una kong isinabak ang sarili sa aking unang major:
"Ang pagbabasa ay hindi lamang pagbabasa ng texto. Ito ay pagbabasa ng mga killos, galaw maging pangyayari o nararamdaman ng isang tao."
Sinabi niya ito nang may inalo siyang kaklase namin dahil may personal na problema.

Simula noon, tumatak sa isip ko na bilang isang guro ng Pagbabasa, napagtanto ko na intindihin rin ang aking mga estudyante. Hindi ko lamang sila tuturuan ng mga kinakailangan nilang gawin kapag nagbabasa, ngunit, dapat ako rin ay matutong magbasa.
Binasa ko ang aking sarili, ang mga tao sa paligid lalo na ang mga bata.
Doon ko rin natandaan ang diskusyon ukol sa "idealism of youth". Mas nakitaan ko ng ganda ng pag-iisip nang naaayon sa ideyalismo ng isang bata. Ito yung pakiramdam na hindi ka nasasangkaan, na nasa ayos ang lahat, at mas nakikita ang kariktan ng mundo at mga bagay rito nang walang masyadong kumplikasyon.

Kung ganoon nga naman ang perspektibo natin sa buhay, hindi magiging mahirap ang ating pagtingin sa mga sitwasyon at mga bagay na lubhang malayo sa ating pinanggagalingan.
Wala tayong mga bagay na ipinag-iimbot.
Wala tayong mga taong inilalagay sa pedestal ng panghuhusga.
Wala tayong pintong isinasara dahil limitado lamang ang sakop ng ating pag-iisip.

Kung sa mga panahon man na halos ipagtulakan ko na lang ang aking sarili na pumasok tuwing 5:30 ng hapon dahil sa pagod at pagkabalisa, siya (si PPP) ang naging tulay upang ipagpatuloy kong pumasok kapag Huwebes.

HINDI alintana ang pagod.
Masarap na siguro umupo at mag-isip sa kanyang klase kahit ang katawan ay quota na sa pagkahapo mula sa magdamagang puyatan at trabaho (at aral).
Gaya nga ng nabanggit, ang pagbabasa ay pag-unawa sa mga tao, pangyayari at maging ang kilos at nararamdaman.

Ganoon niya itinuro sa amin kung paano magbasa.
At kung paano tumugon sa pangangailangan ng iba pagkatapos magbasa.

---

Panahon

Bilang isang guro, marami tayong responsibilidad na dapat gampanan: anak, kapatid, asawa, kaibigan, kaaaway at siyempre guro.
Siya ang isa sa mga taong nakilala ko na halos may panahon sa lahat at tintiyak niyang makabuluhan ang panahon na iyon para sa mga taong kanyang pinagsisilbihan at para sa kanya.
Hindi mapapantayan ang dedikasyon ng propesor naming ito kung kaya naman ay tantiyado niya ang bawat gagawin upang mabigyan niya ang lahat ng panahon--- at naaayon sa takbo ng panahon.

Siya na yung tipo na kahit ano mang dami ng ginagawa ay nakapunta pa sa Choral Fest ng kaibigan kong si Diana. Siya na rin yung magtetext sa amin kung kumusta na kami sa mga panahong hindi na namin kinakaya ang mga bagay-bagay. Siya na rin ang may panahon upang damayan kami kapag dumarating sa puntong hindi namin kaya.

Ano ba naman ang iksi ng buhay sa o kumpara sa dami ng panahong inilalaan niya sa bawat isa sa atin?
Kung baga, nakalikha na siya ng higit isandaang taon na buhay sa panahong ibinibigay niya.

Kung panahon lamang din ang pinag-uusapan, sa maniwala ka't sa hindi, hindi niya pinapalampas ang tawag ng panahon.
Alam niya ang ayon sa panahon at kung ano man ang uso sa panahon kung kaya't nakakaganyak rin siyang guro sapagkat siya yung tipong naaayon sa panahon.

---

Pag-asa

Gaya ng aking nabanggit at akin iyong sasabihin ng paulit-ulit: Siya ang isa sa mga pinakamatinding dahilan kung bakit gusto kong tapusin ang aking nasimulan.
Siya yung tipo ng gurong biibgyan ka ng pag-asa na bumangon kahit nakakaririmarin ang iyong nakaraan.
Sa bawat yugtong nakararanas ako ng pagkabagabag at kagulumihanan, hindi ako nag-aatubiling iphayag sa kanya na ganoon ang aking nararamdaman.
Naging bahagi rin siya ng sayang idinulot ng pag-asang ibinibigay hindi lamang siguro sa akin, kung hindi karamihan ng kanyang mga estudyante.
Dahil nabigyan ako ng pag-asa ni Ayel, pangarap ko ang pumayagpag at magningning. Nakita ko na may liwanag rin sa kabila ng mga nangyari sa akin ngayong taon na ito. Hindi naging madali sa akin upang mapagtanto ito, pero hindi kailangan ng isang konsepto lamang na nasa isipan upang madama ang pag-asa dahil sa tao at nasa kanyang paligid iyon.
Siya ang dahilan kung bakit hindi ako tumigil na maging mas matiyagang guro. Siya rin ang nakakumbinse sa akin na ipagpatuloy ang magandang nasimulan. Siya rin ang walang humpay na nagbibigay ng mga komento sa reflection papers ko kung kaya naman ay wala rin akong humpay na magpasa.
Dahil ang pag-asa ay hindi lamang nasa isipan. Interaktibo ito at nararamdaman at nararanasan ito mula sa ibang may tunguhin rin sa buhay.
At dahil ang pag-asa ay nasa atin, naghihintay lang upang magamit at maibahagi sa iba.

Pagbabasa. Panahon. Pag-asa.
Sa marami pa o baka maiksing pagkakataong magiging propesor ko siya, wala akong ibang sasambitin kung hindi papuri at pasasalamat sa kanya at sa Poong Maykapal dahil may mga taong tulad niya na hatid ang mga simpleng bagay na ito sa mundo ngunit hindi kailangang bilhin at maging eksklusibo lamang sa kung sino man ang mas nakaririwasa.

Pagbabasa. Panahon. Pag-asa.
Dahil mas naniniwala akong ang mas nakaririwasa sa buhay ay ang mga taong punung-puno ng (pagmamahal sa) pagbabasa, panahon, at pag-asa at kaya niyang ibahagi ito nang may masidhing pagmamahal sa iba.

Pagbabasa. Panahon. Pag-asa.
Hindi matatawaran ang angking galing ng propesor na ito na tunay nga namang isang huwaran para sa aming mga guro.

Mapalad kami sapagkat nakadaupang-palad ko ang PPP ngayong unang taon ko sa Unibersidad:
Walang iba kung hindi si Prof. Portia P. Padilla.